Hoe mensen naar de natuur kijken, wordt voor een groot deel door een menselijk perspectief bepaald. Wat er vervolgens geconcludeerd wordt over de waarde van de natuur heeft vervolgens vaak ook een nogal menselijk sausje. Ook stoppen we menselijke beelden in de natuur. Dat heet met een duur woord antropomorfisme.
Lang geleden waren er al (natuur)filosofen die zich de vraag stelden: wij kijken wel naar de dieren, maar kijken de dieren ook terug? Inmiddels weten we wel dat dieren ook een eigen bewustzijn hebben, hoewel we die ook nog erg vaak vermenselijken. Maar hoe zit dat met bomen en een bos?
Iedereen heeft een ander verhaal of beleving met bos. Voor de een is het een plek om te wandelen met de hond, voor de ander is het een bron van hout. Voor de een is het een plek om belangrijke natuurwaarden te halen, voor de ander is het een gevaarlijke plek met wilde beesten. Iedereen wil dat het bos zich vormt naar z’n eigen behoefte.
Maar wat vindt het bos zelf? Of moeten we het eigenlijk aan elke boom apart vragen? Heeft elke boom een eigen persoonlijkheid en mening? En wat vindt een boom waardevol? En is een gecultiveerde boom ook eentje met een persoonlijkheid, of kan die door alle menselijke ingrijpen niet meer zichzelf zijn?
Op Landgoed Zonheuvel komen veel van deze vragen samen. Er zijn hier namelijk heel veel verschillende soorten bos en bomen. Sommige natuurlijk, sommige door mensen aangeplant en sommige bevrijd. Elk vertelt een eigen geschiedenis en verhaal. Stel jezelf tijdens het wandelen deze vraag:
PS. Dit werk is onderdeel van een winterse kunstwandeling die ik gerealiseerd heb op Landgoed Zonheuvel in samenwerking met de SBI en Goedlandt afgelopen winter. Ik deel de werken nu zodat iedereen er van kan (na) genieten.
𝑨𝒍𝒍𝒆𝒔 𝒆𝒏 𝒊𝒆𝒅𝒆𝒓𝒆𝒆𝒏 𝒉𝒆𝒆𝒇𝒕 𝒘𝒂𝒂𝒓𝒅𝒆. 𝑫𝒆 𝒌𝒖𝒏𝒔𝒕 𝒊𝒔 𝒅𝒊𝒆 𝒘𝒂𝒂𝒓𝒅𝒆 𝒕𝒆 𝒛𝒊𝒆𝒏 𝒆𝒏 𝒗𝒂𝒔𝒕 𝒕𝒆 𝒈𝒓𝒊𝒋𝒑𝒆𝒏.
