De bomen die gezien willen worden

Deze twee oerhollandse beuken staan hier al heel lang. Ze komen uit de tijd dat dit nog een zonnige heuvel was. In hun begintijd was hier nog geen parkeerplek. En nu zijn ze oud. Dat kun je zien aan de paddenstoelen op hun stam.

Het is mooi dat deze oude beuken er nog zijn. Ze zijn getuigen van een leven dat veel mensen zich niet kunnen voorstellen. Het was een rustigere tijd zonder social media, fast fashion en overconsumptie. Maar het was ook een tijd van uitgebuite dienstmeisjes, armoede en weinig ruimte om jezelf te zijn en te kiezen wat voor werk je deed.

Kunnen we in deze tijd mensen en zaken beter zien voor wat ze zijn? Zelfs in al hun flamboyante glorie? En kunnen we iedereen vervolgens ook in ons hart sluiten? Ik denk van wel. In een andere tijd was ik met mijn ideeën, persoonlijkheid en kledingstijl zeker op een brandstapel beland. Tegenwoordig is er vooral kans op een metaforische brandstapel. Ook pijnlijk, wel minder dodelijk. We zijn er dus nog niet.

Er zit kracht in alles en iedereen zien en accepteren voor wie of wat ze zijn. Want de wereld is toch een stuk leuker met een levendige keur aan mensen.

Als mensen gezien worden (en zichzelf zien), worden ze in hun kracht gezet. En als iedereen doet wat haar past, wordt al het nodige gedaan. En zo krijgen we een mooiere en lievere wereld voor iedereen.

Word jij gezien voor wie je bent? En durf jij anderen te zien voor wie ze zijn?

PS. Dit werk was onderdeel van een winterse kunstwandeling die ik gerealiseerd heb op Landgoed Zonheuvel Hotel & Conferentiecentrum in samenwerking met de SBI op Landgoed Zonheuvel en Goedlandt afgelopen winter. Ik deel de werken nu zodat iedereen er van kan (na) genieten. Bekijk alle werken hier.