Zonheuvel was ooit een heuvel zonder bomen: daar komt de naam vandaan. Nu staat de heuvel vol met bomen en is het lastig iets anders voor te stellen. Sterker nog: het wordt ruzie als alle bomen gekapt zouden worden en de heuvel weer een kale heuvel wordt.
De meeste van deze douglassparren zijn enkel geplant met als doel zo snel mogelijk te groeien om weer gekapt te worden. De bomen zouden palen in de mijnen van Limburg worden. Ze hadden een puur economische waarde. Maar ja, de mijnen zijn dicht en de bomen zijn daar niet meer voor nodig. Maar als iets er eenmaal een tijd staat, wennen we eraan en mag het niet meer weg. Verandering is moeilijk en dan krijgt het cultuurhistorische waarde met een duur woord.
Maar ja, niet alles wat er gevoelsmatig altijd al was, is waardevol. Dit soort bos heeft bijvoorbeeld weinig ecologische waarde. Vroeger was niet alles beter en soms is verandering nodig. Of willen we terug naar de kolenmijnen? Niet alles moet weg, maar verandering geeft ook ruimte voor nieuw leven. –> Dus wat denk jij? Moeten we de sparren vieren, vernietigen of verwarmen?
PS. Het verhaal van dit werk kreeg een staartje tijdens de tentoonstelling. Lees dat hier: https://www.linkedin.com/posts/rianne-doller_landgoedzonheuvel-kunstwandeling-activity-7411004445104168960-4S0X?utm_source=share&utm_medium=member_desktop&rcm=ACoAAA-QPQwBekbB9YUNkTxWZz4OH0e28kTDAaw
PPS. Dit werk was onderdeel van een winterse kunstwandeling die ik gerealiseerd heb op Landgoed Zonheuvel Hotel & Conferentiecentrum in samenwerking met de SBI op Landgoed Zonheuvel en Goedlandt afgelopen winter. Ik deel de werken nu zodat iedereen er van kan (na) genieten.
𝐀𝐥𝐥𝐞𝐬 𝐞𝐧 𝐢𝐞𝐝𝐞𝐫𝐞𝐞𝐧 𝐡𝐞𝐞𝐟𝐭 𝐰𝐚𝐚𝐫𝐝𝐞. 𝐃𝐞 𝐤𝐮𝐧𝐬𝐭 𝐢𝐬 𝐝𝐢𝐞 𝐰𝐚𝐚𝐫𝐝𝐞 𝐭𝐞 𝐳𝐢𝐞𝐧 𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐬𝐭 𝐭𝐞 𝐠𝐫𝐢𝐣𝐩𝐞𝐧
#textielkunst #kunst #quilt #belevingskunst